skip to Main Content

‘Life is like a mountain’’

Soms staan we op een keerpunt in ons leven. Ik weet er alles van.

Persoonlijke crisis

Het volgende lees ik in mijn dagboek:
‘Het is zomer 2011 en ik zit vast. Muurvast. Op meerdere fronten. Ik ben doodmoe, ik heb me diep in de schulden gewerkt en ik heb geen echte passie om mijn bed voor uit te springen. Mijn kompas is kapot en voel me mislukt. Ik zit midden in een persoonlijke crisis en ben ‘mezelf’ kwijt.’

Het eerste grote gevolg van deze crisis wordt de breuk tussen mijn eerste echte liefde en mij, na een relatie van bijna twintig jaar. Pijnlijk, zeker omdat we twee prachtige kinderen hebben samen. Na de scheiding kwam al snel een nieuwe liefde op mijn pad. Een redding op dat moment, want alleen zijn vond ik doodeng. Maar ook deze relatie liep onlangs helaas stuk. Ik was op weg, maar ik had ‘mezelf’ nog steeds niet helemaal gevonden.

Innerlijke zoektocht

Ik kreeg die zomer, nu zes jaar geleden, wel een heldere missie. Ik moest zo snel mogelijk de ton (beleggings)schuld wegwerken die ik in een jaar had gemaakt. Ik voelde een enorme drang me te bewijzen naar alles en iedereen. Door een hyperfocus, vertrouwen en geloof in mezelf en keihard werken, slaagde ik erin om binnen twee jaar deze, door anderen als volkomen onmogelijk bestempeld, missie te volbrengen. Voor het eerst in mijn leven maakte ik het onmogelijke toch mogelijk.

Begin 2015 verkocht ik mijn bedrijf, wat ik twee jaar daarvoor overgenomen had, want deze had voor mij ‘zijn functie’ gedaan en ik kreeg op financieel gebied zelfs ruimte. Maar ik was nog niet van de ene last verlost, of de volgende diende zich al aan. Verveling. Ik had niet iets meer om voor op te staan. Een ‘bore-out’ lag op de loer. Er moest iets gebeuren, en snel ook.

Ik begon aan een (innerlijke) reis die me meenam naar diverse (levens)coaches en -trainers. Van haptonomie tot ademtraining, van Reiki tot (stilte)retraites en van meditatie tot yoga, ik heb het allemaal gedaan en ervaren. Ik las alle zelfhulpboeken die me aanspraken. Deze reis was uitdagend, vaak erg confronterend, vermoeiend, maar ook erg verhelderend. Een cadeau. Ik heb dingen gedaan die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik heb mezelf afgepeld als een ui, om de kern bloot te kunnen leggen.

Het viel mensen op, want ik ‘veranderde’ (ik noemde het ‘verzelven’). Ik kwam steeds dichter bij mijn zelf. Ik brak uit de schijnveiligheid die ik in mijn leven had opgebouwd en ik nam afstand van oude overtuigende belemmeringen, angsten en controle waar ik te lang aan vast had gehouden. De comfortzone voelde altijd fijn, maar toen ik zo goed als op mijn gemak was met mezelf, voelde ik dat ik fysiek op reis wilde, op avontuur buiten het bekende en vertrouwde Europa. Maar waarnaartoe dan?

‘life is like a mountain, sometimes you go up and sometimes you go down’

Op reis naar Nepal

Ik vertrok begin maart van dit jaar met kameraad Paul voor een kleine maand naar het dak van de wereld, Nepal. Paul inspireerde me toen hij zijn innerlijke reis aanging in de tijd dat hij bij me werkte enkele jaren terug. Er was een klik en we werden goede vrienden.

Eerst gingen we in de herfst van 2016 de natuur in en vlogen naar Noorwegen om een week te wandelen. Daar besloot ik om verder uit mijn comfortzone te stappen en het avontuur aan te gaan. Naar het Verre Oosten. Nepal kwam op een perfect moment en ik geloof dan ook niet dat dit toeval was. Deze bijzondere reis gaf me tal aan heldere inzichten en het laatste duwtje.

Ik heb in Nepal met mijn hart gevoeld wat puur geluk is. Gezien hoe compassie en dankbaarheid eruit zien. Ik heb er echte rijkdom ervaren. Zoals mijn ontmoeting met de jongen in het winkeltje in Kathmandu, waar ik een kort verhaal over heb geschreven: ‘het flesje cola’.

Ook besefte ik, helemaal op mezelf aangewezen hoog in de Himalaya, dat het niet zoveel uitmaakt of je fysiek naar de andere kant van de wereld gaat of dat je blijft waar je bent. Je neemt namelijk jezelf altijd mee en je moet het toch zelf doen. Het fysieke afzien op de trekking bracht me wel bij de kern: ik wil het leven aangaan en niet veilig in de comfortzone blijven hangen.

‘Outside the comfortzone is where the magic happens.’

We draaiden drie dagen mee in het bergdropje Thulopersal, waar we sliepen tussen de kippen en geiten, tachtig jaar terug de tijd ingingen en ik met een voedselvergiftiging een nacht op een Nepalees toilet doorbracht (lees open riool). Back to basic. Daarna ook nog drie dagen geleefd in Namabuddha (een boeddhistisch monnikenklooster) tezamen met zo’n 200 monniken vanaf een jaar of zes. Wat een ervaring was ook dat! Om 5 uur opstaan, mediteren, ochtendritueel, ontbijt, lezen en zingen. Totaal het tegenovergestelde van het druktoeterende Kathmandu, daar waar ze het woord ‘stilte’ niet eens kennen.

Deze andere plekken, ontmoetingen met mensen en andere culturen geven je inspiratie en nieuwe inzichten. Vervolgens is het aan jezelf om deze inzichten te zien, op waarde in te schatten en toe te passen in je eigen leven. Waar je ook bent en in welke fase van je leven je ook zit.

Volg je hart

De vraag die steeds voorligt is: wat wil ik? In het nu. En die vraag kunnen we niet meer beantwoorden vanuit onze hersenen. Ik geloof inmiddels sterk dat we, om antwoord te krijgen op de levensvraag ‘wat wil ik nu?’, naar ons hart (intuïtie) moeten leren luisteren en durven volgen wat zij zegt. Diep te voelen wat de volgende stap wordt in de zoektocht naar vervulling.

Ik geloof heilig dat het leven een constante route is van momenten, ervaringen, ontmoetingen, inzichten en gehoor geven aan je gevoel.

‘Als je er niet naar op zoek bent, komt het vaak ineens op je pad.’
Zo ontmoette ik, op ruim vier kilometer hoogte aan de andere kant van de wereld in Langtang Valley, een nieuwe liefde. Uit Zweden. Een nieuw avontuur dat ik nu samen met haar bewust aanga. In het moment laten we het gebeuren en maken we samen mooie herinneringen.

‘Volg je hart, want dat klopt’

Wat wil ik nu verder in mijn leven?

Ik beleef mijn leven zoals het komt en wil nu verder heel graag bijdragen aan het geluk van anderen. Mensen helpen en inspireren op hún innerlijke reis. Van een leven van hebben en ontvangen, naar eentje van delen en geven. Waarderen wat je hebt en iedere dag kiezen voor geluk en groei.

‘Be helpful when you see a person without a smile, give them yours’.

Ik neem vanaf september 2017 dan ook een ‘social sabbatical’ (letterlijk maatschappelijke in beweging komen) van ruim negen maanden en ga doen wat ik kan om het leven van een elftal weeskinderen in Nepal mooier te maken. Mijn steentje bijdragen aan hun toekomst.
Naast het (parttime) zorgen voor mijn eigen twee kanjers Timm en Willem, ga ik me maximaal inzetten voor de Ombir Foundation in Nepal, in 2016 opgericht door de nu
24-jarige Nederlander Mick Bröcker. Lees ook zijn bijzonder inspirerende verhaal.

Mick heeft me diep geraakt met zijn verhaal. Hij heeft huis en haard in Nederland achtergelaten om in Nepal te zorgen voor ‘zijn’ elftal weeskinderen en bouwt nu een nieuw weeshuis voor ze. Het nieuwe (t)huis biedt plek aan veertien kinderen, maar op dit moment zijn er helaas nog niet voldoende middelen om er drie extra op te kunnen nemen in de Ombir familie.

Dit alles kwam op mijn pad. Diep vanbinnen voel ik dat ik dit wil en dit ga ik nu doen.
Ik ben erg dankbaar dat ik de tijd en ruimte nu heb om het ook te kunnen doen.

Ik belde Mick en vroeg hem: ‘Wat kan ik doen om je te helpen?’
‘Alles wat je doet voor een ander is geweldig’, was zijn oprechte antwoord.

Ik had een nieuwe missie te pakken!

‘Hij zijn hele leven, ik een jaartje van het mijne’

Patrick Keulens

Patrick Keulens

40 HALVE MARATHONS IN
40 WEKEN VOOR EEN
11-TAL NEPALESE KINDEREN

JOUW HULP IS NODIG!

website door Studio Peters

Back To Top